Δευτέρα 13 Μαΐου 2013

Νίκη Τριανταφυλλίδη (1942-2013)

                                                Νίκη Τριανταφυλλίδη (1942-2013)








Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1942. Κόρη του συνθέτη Πάνου Τριανταφυλλίδη. Απόφοιτος της δραματικής σχολής του Εθνικού θεάτρου και του Πέλλου Κατσέλη. Η πρώτη της εμφάνιση στο σανίδι ήταν το 1963, στο έργο ''Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα''. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Θεάτρου Συνόλου και της Πολιτιστικής Κίνησης, ενώ τη δεκαετία του '90 ίδρυσε το Θέατρο ''Τριανταφυλλίδη'' στη πλατεία Βάθης. Το 1970 κέρδισε το βραβείο σκηνοθεσίας στο φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, για την ταινία μικρού μήκους ''Συνηθισμένο μου όνειρο''. Τιμήθηκε ακόμα με το βραβείο ''Μαρίκα Κοτοπούλη'' και στο φεστιβάλ Ιθάκης. Δίδαξε στις δραματικές σχολές του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος και του Πέλλου Κατσέλη. Εδώ και αρκετά χρόνια είχε αποσυρθεί από το θέατρο αντιμετωπίζοντας προβλήματα με την υγεία της. Σύζυγος του ηθοποιού Κώστα Μεσσάρη με τον οποίο απέκτησε μια κόρη τη Ζωή.
  
  Τελευταία της συγγραφική δουλειά στο θέατρο, είναι η μετάφραση και διασκευή του έργου του Αριστοφάνη, ''Εκκλησιάζουσες'' (2013), που θα ανέβει το καλοκαίρι από τη θεατρική ομάδα, ''Πενίας Τέχνες'', υπό τη σκηνοθετική μπαγκέτα της κόρης της, Ζωής Μασούρα, με τους Μαρία Λάζαρη (Πραξαγόρα), Βασίλη Σαμαριτάκη (Βλέπυρο), Ζωή Μασούρα (Κλειναρέτη), Νίκος Χρηστίδης (Χρέμης), Νάσσος Παπαστάθης (Γείτονας-Γέρος). Η παράσταση βέβαια είναι αφιερωμένη στη μνήμη της Νίκης Τριανταφυλλίδη.








Νίκη Τριανταφυλλίδη, στο ρόλο της "Νύφης", από τον "Ματωμένο Γάμο" του Λόρκα, που ανέβηκε από το θίασο Μινωτή - Παξινού, το 1971. (αρχείο Γιώργου Χατζηδάκη)
Νίκη Τριανταφυλλίδη, στο ρόλο της "Νύφης", από τον "Ματωμένο Γάμο" του Λόρκα, που ανέβηκε από το θίασο Μινωτή - Παξινού, το 1971. (αρχείο Γιώργου Χατζηδάκη), Ο Χατζηδάκης Γιώργος, έγραψε: Εκείνη τη χρονιά η Νίκη Τριανταφυλλίδη πήρε το "βραβείο Κοτοπούλη"...Η φωτογράφιση έγινε για εξώφυλλο του τόμου "Θεατρικά 71", αλλά τελικά προκρίθηκε η φωτογραφία του Κούρκουλου απ' τον "Ορέστη" του Ευριπίδη του Εθνικού...(πηγή Μαρία Βασιλείου).


"Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν" - Εθνικό Θέατρο, 1985
Νίκη Τριανταφυλλίδη (Σεν Τε), Μαίρη Λαλοπούλου (κυρία Γιανγκ)
"Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν" - Εθνικό Θέατρο, 1985 
Νίκη Τριανταφυλλίδη (Σεν Τε), Μαίρη Λαλοπούλου (κυρία Γιανγκ)











Εθνικό Θέατρο 1972

Εθνικό Θέατρο 1972


    • ''Ο ΧΟΡΟΣ ΤΗΣ ΗΛΕΚΤΡΑΣ'' Της Μαρίας Λαμπαδαρίδου-Πόθου......Νέα Σκηνή Εθνικού Θεάτρου Σκηνοθ.Λάμπρου Κωστόπουλου.............Στην φωτο, η Νίκη Τριανταφυλλίδη (Ηλέκτρα) Αννα Παιταζή (Τροφός).......
    Φωτογραφία


                                                       Φιλμογραφία
Ουρανός (1962) [Ανθούλα]
Η Παγίδα (1962) 
Κατρακύλισμα στο βούρκο (1962) [Ελπίδα]
Αμόκ (1963) [Ρένα]
Πικρή μου, Αγάπη (1964)
Ο κράχτης (1964) [Μίνα]
Βρώμικη πόλις (1965) [Άννα Λιάσκη]
Η μοίρα του αθώου (1965) [Μαρούλα Αμπάρα]
Ο Θάνατος του Αλέξανδρου (1966)
Αντίο για πάντα (1967) [Λίζα]
Ψωμι για εναν Δραπετη (1967) 
Καρδιές που Ξέρουν ν`Αγαπούν (1967) [Άννα] 
Καταραμένη Αγάπη (1968) [Μαρίνα] 
Ο Ταφος των Εραστων (1968) 
Το Κανόνι και τ` Αηδόνι (1968) [Βασιλική]
Ενα Κορίτσι Αλλιώτικο από τα άλλα (1968) [Χριστίνα] 
Στον δάσκαλό μας ... με αγάπη (1969) [Χρύσα]
Αγάπησα έναν Προδότη (1969) [Ειρήνη]
Το Νυφοπάζαρο (1969) 
Ο Αστραπόγιαννος (1970) [Πασχαλιά Βελούση]
Όμορφες μέρες (1970) [Χριστίνα]
Το Ονειρο της Κυριακής (1970) [Μαργαρίτα Βαρδή] 
Σε Ικετεύω, Αγάπη μου (1970) [Μάρθα]
Δεν Υπάρχουν Λιποτάκτες (1970) 
Χωρίς Συνείδηση (1972) [Χριστίνα] 
Ο Κατάδικος (1975) [Μαργαρίτα] 
Ευριδίκη ΒΑ 2Ο37 (1975) [γυναίκα]
Αντίο Βερολίνο (1994) 
Σειρές που έχει παίξει
Από την άλλη όχθη 1973 ΕΙΡΤ
Αστυνομικές ιστορίες 1973 ΥΕΝΕΔ
Γυναίκα από βελούδο 1985 ΕΡΤ
Γυναικείες μορφές της ελληνικής ιστορίας 1982 ΕΡΤ
Εν τούτω νίκα 1973 ΥΕΝΕΔ
Η συμμορία της Μαίρης 1987 ΕΤ2
Κεφαλλονίτικες ιστορίες 1986 ΕΡΤ
Νίνα 1983 ΕΡΤ
Ο Χριστός ξανασταυρώνεται 1975 ΕΙΡΤ
Οι συμμαθήτριες 1985 ΕΡΤ
Οι φρουροί της Αχαϊας 1981 ΕΡΤ
Το σπίτι των ξένων 1972 ΕΙΡΤ



ΤΙ ΕΙΠΑΝ ΓΝΩΣΤΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ KAI AΠΛΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΣΤΟ ΑΚΟΥΣΜΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΗΘΟΠΟΙΟΥ




                             Στη φωτογραφία, Κώστας Μεσσάρης και Βασίλης Σαμαριτάκης

Κώστας Μεσσάρης: Η Νίκη ήταν ένα μεγάλο κεφάλαιο για το ελληνικό θέατρο. Εφάμιλλη των μεγάλων Παξινού, Κοτοπούλη κ.α. Με τη Λαμπέτη δεν μπορεί να συγκριθεί, γιατί είναι δύο εντελώς διαφορετικές ηθοποιοί-προσωπικότητες, η Λαμπέτη αποτελεί ξεχωριστό κεφάλαιο από μόνη της. Αυτό που έκανε η Νίκη Τριανταφυλλίδη στο θέατρο είναι κάτι μοναδικό, συνδύασε τη μουσική και το ρυθμό που της κληροδότησε η Ρωσσίδα γιαγιά της με το αρχαίο θέατρο και δημιούργησε μία δική της τεχνική.

Αννα Φόνσου: Η γλυκιά μας Νίκη πιστεύω πως ήταν μία από τις καλύτερες ηθοποιούς που έχουμε. Έχει τύχει να δουλέψω μαζί της, ήταν σεμνή, δεν έδινε συνεντεύξεις, δεν ήταν στα περιοδικά, δεν είχε κοσμική ζωή..ήταν στρατευμένη στο θέατρο.

Μάρθα Καραγιάννη: Η Νίκη Τριανταφυλλίδη ήταν μία από τις σημαντικότερες ηθοποιούς της γενιάς μου!!! Ήταν μία πολύ μεγάλη ηθοποιός!


Γιώργος Βούρος: Μεγάλη ηθοποιός, εξαιρετική προσωπικότητα, αγαπημένη φίλη. Κάποτε σε μία συζήτηση μου με το μεγάλο και αείμνηστο Βασίλη Διαμαντόπουλο, μου είχε πει, αναφερόμενος στη Νίκη (Τριαναταφυλλίδη) ότι είναι ο θηλυκός Αιμίλιος Βεάκης. Αυτό νομίζω πως τα λέει όλα.

χλοη λιασκου (ηθοποιός):
Καλό ταξίδι σου Νίκη....Χάσαμε μια πολύ σπουδαία ηθοποιό.....



 
(ηθοποιός-σκηνοθέτης):
 


Έφυγε η ΝΙΚΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΙΔΗ.
Ένα ασύλληπτο υποκριτικό ταλέντο.
Η ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗ δεν ήταν του κόσμου τούτου..
Γι αυτό και το Ελληνικό Θέατρο δεν την άντεξε. Την απέβαλε.
Τώρα φαντάζομαι όλοι θα μιλάμε γιά "τεράστια απώλεια" και άλλα μπλα μπλα....




Μάρω Μπουρδάκου (συγγραφέας-σεναριογράφος):


"ΕΦΥΓΕ" ΣΗΜΕΡΑ Η ΝΙΚΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗ..ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΕ ΜΙΑ ΜΕΓΙΣΤΗ ΗΘΟΠΟΙΟ...







Ζωή Ρηγοπούλου (ηθοποιός):

Η μεγαλύτερη Ελληνίδα ηθοποιός! Το θέατρο είχε ήδη φτωχύνει πολλά χρόνια τώρα επειδή δεν έπαιζε.



Elias Malandris (δημοσιογράφος-παρουσιαστής):
Η Νίκη υπήρξε πλάσμα βγαλμένο από την ποίηση. Κάθε της πράξη κάθε της επιλογή στο θέατρο, κάθε ανάσα της ήταν ποιητική πράξη. Η ποίηση για πολλούς είναι λύτρωση, για άλλους είναι βάσανο, ιδίως αν οι πύλες της ευαισθησίας σου είναι ορθάνοιχτες. Πολλοί τα τελευταία χρόνια την κατηγόρησαν για αφύσικη συμπεριφορά. Εγώ πριν την γνωρίσω είχα ακούσει τις φήμες και έτρεμα για την επαφή που θα είχαμε. Σήμερα έπειτα από τέσσερις συνεργασίες σε ισάριθμες εκπομπές και μια παράσταση ξέρω ότι διατηρώ την πιο θερμή ανάμνηση μιας αληθινής αρχόντισσας της τέχνης της. Άλλωστε η ποίηση είναι εξ΄ορισμού αφύσικη. Είναι ο εχθρός του ορθολογισμού. Και η Νίκη ήταν παιδί της ποίησης. Τα τελευταία χρόνια είχε αποσυρθεί. 'Ολοι σεβαστήκαμε την επιθυμία της. Εγώ σήμερα αποχαιρετώντας την θα πω πως δεν στεναχωριέμαι που έφυγε. Λυπάμαι για την οικογένειά της, τον Κώστα που την λάτρεψε, την Ζωή της, λυπάμαι και για το θέατρο που απώλεσε αναντικατάσταστο μέλος του, αλλά δεν στεναχωριέμαι που έφυγε. Στεναχωριόμουν που στερήθηκε την ποίηση τόσα χρόνια. Στεναχωριόμουν που δεν μπορούσε να αναπνεύσει. Καλό ταξίδι Νίκη μας. Το πέρασμά σου ευλογήθηκε.


Μαρία Δημητριάδου (ηθοποιός): 
ΛΥΠΑΜΑΙ ΠΟΛΥ........ΤΗΝ ΕΙΧΑ ΔΑΣΚΑΛΑ........ΗΤΑΝ ΜΑΓΕΥΤΙΚΗ......ΚΑΛΟ ΤΗΣ ΤΑΞΙΔΙ.......




  • Vasilis Samaritakis A Full (ηθοποιός-σκηνοθέτης): 
    ΠΟΛΥ ΚΡΙΜΑ!! ΕΦΥΓΕ ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΗ ΗΘΟΠΟΙΟΣ, ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΗ ΚΑΙ ΘΕΛΚΤΙΚΗ ΓΥΝΑΙΚΑ, ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΜΟΡΦΟΤΕΡΕΣ ΠΑΡΟΥΣΙΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ!! Ο ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΗΣ ΗΤΑΝ Η ΑΙΤΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΤΑΝ  ΑΡΕΣΤΗ ΣΤΙΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΚΛΙΚΕΣ ΠΟΥ ΛΥΜΑΙΝΟΝΤΑΙ ΤΟΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟ ΧΩΡΟ, ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΡΑ!!Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΤΗΣ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΗΤΑΝ Η ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ-ΔΙΑΣΚΕΥΗ ΣΤΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΖΟΥΣΕΣ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗ ,ΠΟΥ ΘΑ ΑΝΕΒΑΖΕ Η ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ, ΠΕΝΙΑΣ ΤΕΧΝΕΣ ΥΠΟ ΤΗ ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΚΗ ΜΠΑΓΚΕΤΑ ΤΗΣ ΚΟΡΗΣ ΤΗΣ, ΖΩΗΣ ΜΑΣΟΥΡΑ, ΤΟΝ ΙΟΥΝΙΟ (2013). ΤΑ ΘΕΡΜΑ ΜΑΣ ΣΥΛΛΥΠΗΤΗΡΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΡΗ ΤΗΣ!! ΚΑΛΟ ΤΗΣ ΤΑΞΙΔΙ!! ΘΑ ΤΗ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΣΜΟ!!

Θεατρική ομάδα Πενίας Τέχνες:
ΔΥΣΤΥΧΩΣ, ΤΟΝ ΙΟΥΝΙΟ ΘΑ ΑΝΕΒΑΖΑΜΕ ΤΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΖΟΥΣΕΣ ΣΕ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΚΑΙ ΔΙΑΣΚΕΥΗ ΚΑΙ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΤΗΣ ΚΟΡΗΣ ΤΗΣ, ΖΩΗΣ ΜΑΣΟΥΡΑ!! ΚΑΛΟ ΤΗΣ ΤΑΞΙΔΙ ΚΑΙ ΤΑ ΘΕΡΜΑ ΜΑΣ ΣΥΛΛΥΠΗΤΗΡΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΡΗ ΤΗΣ!!



Δευτέρα, 13 Μαΐου 2013


Νίκη Τριανταφυλλίδη (27/11/1942-13/5/2013)

Νίκη Τριανταφυλλίδη, στο ρόλο της "Νύφης", από τον "Ματωμένο Γάμο" του Λόρκα, που ανέβηκε από το θίασο Μινωτή - Παξινού, το 1971. (αρχείο Γιώργου Χατζηδάκη) Ο Γιώργος Χατζηδάκης , έγραψε: Εκείνη τη χρονιά η Νίκη Τριανταφυλλίδη πήρε το "βραβείο Κοτοπούλη"...Η φωτογράφιση έγινε για εξώφυλλο του τόμου "Θεατρικά 71", αλλά τελικά προκρίθηκε η φωτογραφία του Κούρκουλου απ' τον "Ορέστη" του Ευριπίδη του Εθνικού...(Από Μαρία Βασιλείου https://www.facebook.com/photo.php)
Νίκη Τριανταφυλλίδη (27/11/1942-13/5/2013)

Πέθανε, σήμερα, Δευτέρα 13 Μαΐου, η ηθοποιός Νίκη Τριανταφυλλίδη. 


Γεννημένη στην Αθήνα τις 27 Νοεμβρίου του 1942, ήταν κόρη του  συνθέτη Πάνου Τριανταφυλλίδη. Απόφοιτος της δραματικής σχολής του Εθνικού θεάτρου και της Σχολή του Πέλου Κατσέλη, έκανε την πρώτη της εμφάνιση στο σανίδι το 1963 στο έργο «Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα». Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Θεάτρου Συνόλου και της Πολιτιστικής Κίνησης, ενώ τη δεκαετία του '90 ίδρυσε θέατρο με το όνομά της,''Τριανταφυλλίδη'',   στη πλατεία Βάθης. Το 1970 κέρδισε το βραβείο σκηνοθεσίας στο φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, για την ταινία μικρού μήκους ''Συνηθισμένο μου όνειρο''. Τιμήθηκε ακόμα με το βραβείο ''Μαρίκα Κοτοπούλη'' ενώ διακρίθηκε και στο φεστιβάλ Ιθάκης.  Δίδαξε στις δραματικές σχολές του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος και του Πέλλου Κατσέλη. 
 Σύζυγος του ηθοποιού Κώστα Μεσσάρη με τον οποίο απέκτησε μια κόρη τη Ζωή.

 Όπως είχε η ίδια εκμυστηρευθεί, πριν από λίγα χρόνια, η κατάσταση της υγείας της χειροτέρευε καθώς είχε από μικρή πρόβλημα με τα κόκαλα και κυρίως με τα πόδια της. Παρέμενε στο σπίτι της καθώς δεν μπορούσε να περπατήσει. 
Φιλμογραφία
Ουρανός (1962) [Ανθούλα]
Η Παγίδα (1962)
Κατρακύλισμα στο βούρκο (1962) [Ελπίδα]
Αμόκ (1963) [Ρένα]
Πικρή μου, Αγάπη (1964)
Ο κράχτης (1964) [Μίνα]
Βρώμικη πόλις (1965) [Άννα Λιάσκη]
Η μοίρα του αθώου (1965) [Μαρούλα Αμπάρα]
Ο Θάνατος του Αλέξανδρου (1966)
Αντίο για πάντα (1967) [Λίζα]
Ψωμι για εναν Δραπετη (1967)
Καρδιές που Ξέρουν ν`Αγαπούν (1967) [Άννα]
Καταραμένη Αγάπη (1968) [Μαρίνα]
Ο Ταφος των Εραστων (1968)
Το Κανόνι και τ` Αηδόνι (1968) [Βασιλική]
Ενα Κορίτσι Αλλιώτικο από τα άλλα (1968) [Χριστίνα]
Στον δάσκαλό μας ... με αγάπη (1969) [Χρύσα]
Αγάπησα έναν Προδότη (1969) [Ειρήνη]
Το Νυφοπάζαρο (1969)
Ο Αστραπόγιαννος (1970) [Πασχαλιά Βελούση]
Όμορφες μέρες (1970) [Χριστίνα]
Το Ονειρο της Κυριακής (1970) [Μαργαρίτα Βαρδή]
Σε Ικετεύω, Αγάπη μου (1970) [Μάρθα]
Δεν Υπάρχουν Λιποτάκτες (1970)
Χωρίς Συνείδηση (1972) [Χριστίνα]
Ο Κατάδικος (1975) [Μαργαρίτα]
Ευριδίκη ΒΑ 2Ο37 (1975) [γυναίκα]
Αντίο Βερολίνο (1994) 


Στην τηλεόραση είχε εμφανιστεί στις σειρές: 
Από την άλλη όχθη 1973 ΕΙΡΤ
Αστυνομικές ιστορίες 1973 ΥΕΝΕΔ
Γυναίκα από βελούδο 1985 ΕΡΤ
Γυναικείες μορφές της ελληνικής ιστορίας 1982 ΕΡΤ
Εν τούτω νίκα 1973 ΥΕΝΕΔ
Η συμμορία της Μαίρης 1987 ΕΤ2
Κεφαλλονίτικες ιστορίες 1986 ΕΡΤ
Νίνα 1983 ΕΡΤ
Ο Χριστός ξανασταυρώνεται 1975 ΕΙΡΤ
Οι συμμαθήτριες 1985 ΕΡΤ
Οι φρουροί της Αχαϊας 1981 ΕΡΤ
Το σπίτι των ξένων 1972 ΕΙΡΤ

Με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος είχε συνεργαστεί στις παραστάσεις: 
«Ιφιγένεια εν Ταύροις» (Θέατρο Δάσους,1987), 
«Ο ηλίθιος» (Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών - Κεντρική Σκηνή, 1980), 
«Εκκλησιάζουσες» (Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων, 1979), 
«Το παραμύθι χωρίς όνομα» (Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών - Κεντρική Σκηνή, 1979 ), 
«Η προξενήτρα» ( Δημοτικό Θέατρο Κήπου, 1978), 
«Η βασίλισσα του χιονιού» (Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών - Κεντρική Σκηνή, 1977),
 «Ο κύκλος με την κιμωλία» ( Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών - Κεντρική Σκηνή, 1977),
«Ο άγιος πρίγκηψ» ( Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων, 1977),  
«Ιφιγένεια η εν Ταύροις» (Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων, 1972).

Φωτογραφία από Σεμινάριο αυτοσχεδιασμού με την Ζωή Μασούρα το 2011 βασισμένο στο σύστημα διδασκαλίας της Νίκης Τριανταφυλλίδη : http://www.dancetheater.gr/

Τελευταία της δουλειά, η μετάφραση και διασκευή του έργου του Αριστοφάνη, ''Εκκλησιάζουσες'',που πρόκειται να ανέβει τον Ιούνιο 2013 από τη θεατρική ομάδα Πενίας Τέχνες, σε σκηνοθεσία της κόρης της Ζωής Μασούρα. Τις 28 Απριλίου 2013 είχαν κάνει την ανακοίνωση της συνεργασίας τους  
https://www.facebook.com/photo.php

Πηγές :  

Παρασκευή 10 Μαΐου 2013

ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΟΝΤΟΣ, Ηθοποιός, συνέντευξη στον Παλμό.«Π»: Σε ποιόν θέλετε να πείτε ευχαριστώ; Μ.Κ.: Το ότι αυτή τη στιγμή μπορώ και γεύομαι τη μαγεία που λέγεται θέατρο, το οφείλω σε κάποιους ανθρώπους και τους ευχαριστώ θερμά για τη βοήθεια τους. Την οικογένεια και τους φίλους μου που πάντα με στήριζαν και συνεχίζουν να με στηρίζουν. Τον Βασίλη Σαμαριτάκη και τη θεατρική ομάδα «Πενίας Τέχνες», στην οποία βρίσκομαι τα δυο τελευταία χρόνια και περνώ όμορφες στιγμές. Και πάνω από όλα - τον άνθρωπο που είναι ο λόγος για τον οποίο ασχολούμαι με το θέατρο και ξέρω αυτά τα λίγα πράγματα γύρω του - τον κ. Γιώργο Γαλάντη, εξαιρετικό ηθοποιό και σκηνοθέτη, ο οποίος είναι καλλιτεχνικός διευθυντής του θεατρικού εργαστηρίου του δήμου Καλλιθέας. Μπορεί να έχει πενιχρά μέσα, αλλά με υπέρμετρη φαντασία και ζήλο υπηρετεί επάξια την τέχνη! ''



ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΟΝΤΟΣ, Ηθοποιός


«Τα όνειρα σου δίνουν λόγο να
ζεις και σε βοηθάνε να αντέξεις
στις δύσκολες στιγμές»


Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΜΑΙΡΗ ΓΚΙΩΝΗ - ΛΑΡΕΝΤΖΑΚΗ


Είναι μόλις 26 ετών αλλά το βιο-
γραφικό του περιέχει δουλειές
που αρκετοί συνάδελφοί του θα
ζήλευαν. Ο Μιχάλης Κοντός συμ-
μετέχει από τα 14 του χρόνια
στη θεατρική ομάδα Ομηρίου
του Πνευματικού Κέντρου Χίου,
κάτι που τον ώθησε στη συνέ-
χεια να φοιτήσει στο θεατρικό
εργαστήρι του Δήμου Καλλιθέας
όπου διδάχτηκε κίνηση, αυτο-
σχεδιασμό, ορθοφωνία, υποκρι-
τική και δραματουργία με
καθηγητές τους κ.κ. Γ. Γαλάντη,
Ε. Καλλία, Χ. Αποστόλου.
επαγγελματική του πορεία
στο θεατρικό σανίδι μετρά
ήδη τρεις δουλειές: «Ποιος
σκότωσε τον William;», Θέ-
ατρο του ‘Ηλιου (Οκτώ-
βριος 2010 - Ιανουάριος 2011),
«Βαρ…ώνος Μάστερχαουζεν», Καμ-
παρέ Βολταίρ (Φεβρουάριος 2012 -
Απρίλιος 2012) και «Ο Πειρασμός»
στο θέατρο Ελυζέ που ξεκίνησε το
Μάρτιο και θα συνεχιστεί μέχρι και
τον Απρίλιο, από την Θεατρική
ομάδα Πενίας Τέχνης.
Ωστόσο επειδή το... «μικρόβιο»,
όπως λέει ο ίδιος, δεν τον αφήνει να
ησυχάσει, ερασιτεχνικά έχει παίξει σε
πολύ περισσότερες δουλειές, όπως
το «Αυγουστιάτικο Φεγγάρι» του
Τζον Πάτρικ, «Το Νησί της Αφροδί-
της» του Αλέξη Πάρνη, «Η Στρίγγλα
που έγινε αρνάκι» του Ουίλιαμ Σαίξ-
πηρ, «Ιφιγένεια εν Ταύροις», «Ο Επι-
θεωρητής» του Γκογκόλ κ.α.
Αντιμετωπίζει τη ζωή και την πο-
ρεία του σ’ αυτή με χιούμορ, εφόδιο
αναμφίβολα απαραίτητο για ένα
πνεύμα που «δεν το βάζει εύκολα
κάτω». Και μέσα σ’ όλα αυτά, φοιτά
στο τμήμα Χημικών Μηχανικών του
Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου.
«ΠΑΛΜΟΣ»: Κύριε Κοντέ, από
14 ετών είστε σε θεατρική ομάδα
στη Χίο. Είχατε από τότε προδια-
γράψει την καλλιτεχνική σας πο-
ρεία;
ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΟΝΤΟΣ: Από πολύ
μικρό με είχε κερδίσει το θέατρο και
είχα κολλήσει το «μικρόβιο». Έτσι,
σαν παιδί και εγώ, έκανα πολλά
όνειρα. Σε καμία περίπτωση δεν
μπορώ να πω ότι ήξερα πώς θα έρ-
θουν τα πράγματα ή ότι υπολόγιζα
τα βήματά μου. Το μόνο που ήξερα
και εξακολουθώ να ξέρω είναι ότι το
θέατρο θα αποτελεί πάντα ένα με-
γάλο κομμάτι της ζωής μου.
«Π»: Στον κινηματογράφο έχετε
δράσει;
Μ.Κ.: Όχι, δυστυχώς. Έχω μια
πολύ μικρή εμπειρία μόνο, μέσω
ενός σχολικού προγράμματος που
συμμετείχα όταν ήμουν μαθητής.
Δεν μπορώ να πω ότι απέκτησα γνώ-
σεις, αλλά πήρα μια μικρή γεύση.
«Π»: Παρά το μικρό της ηλικίας
σας, έχετε πλούσια θεατρι΄κη
δράση. Τί άτομο είστε;
Μ.Κ.: Έλα μου ντε! Και γω αυτό
θέλω να μάθω! Όσο προσπαθώ να
με καταλάβω περισσότερο και όσο
παίρνει ο χρόνος τόσο πιο πολύ με
μπερδεύω. Αλλά πού θα μου πάω…
Θα με μάθω…
«Π»: Ανήκετε στην Ομάδα Πενίας
Τέχνες. Πείτε μας δυο λόγια γι’αυ-
τήν.
Μ.Κ.: Η θεατρική ομάδα Πενίας
Τέχνες ιδρύθηκε προ τριετίας από
τον Βασίλη Σαμαριτάκη (σκηνοθέ-
της), τη Μαρία Λάζαρη και τον Ξενο-
φώντα Χατζή. Χάρη στους
προαναφερθέντες, χρόνο με τον
χρόνο η ομάδα απέκτησε περισσότε-
ρες εμπειρίες, περισσότερα μέλη στο
θίασο, μεγαλύτερο κοινό και έθεσε
υψηλότερους στόχους. Ήδη φέτος
κάνει το τολμηρότερο επιχείρημα
της με το έργο του Γρ. Ξενόπουλου
«Ο Πειρασμός» στο θέατρο Ελυζέ.
Και το αξιοσημείωτο είναι ότι έχει
φτάσει μέχρι με μηδαμινούς οικονο-
μικούς πόρους! Ζωντανή απόδειξη
ότι τα χρήματα δεν είναι το παν,
αλλά η όρεξη και το μεράκι. Ελπίζω
να συνεχίσει να εξελίσσεται με τους
ίδιους ρυθμούς!
«Π»: Από τις 8 Μαρτίου συμμε-
τέχετε στην παράσταση αυτή, στο
θέατρο Ελυζέ. Σε ποιό ρόλο και πώς
αντιλαμβάνεστε τον πειρασμό, την
απιστία;
Μ.Κ.: Ο ρόλος που υποδύομαι
είναι ο Κοσμάς. Είναι ένας ναύτης
τον οποίο χρησιμοποιεί στο σπίτι του
ένας αξιωματικός του Ναυτικού ως
υπηρέτη. Στο σπίτι δηλαδή που
μπαίνει ο πειρασμός. Και όπως είναι
φυσικό είναι πειρασμός και για εκεί-
νον…
Η απιστία, όπως και κάθε πειρα-
σμός γενικότερα, πηγάζει από την
δίψα του κάθε ανθρώπου να γευτεί
κάτι «απαγορευμένο». Άλλοτε μπορεί
να είναι απλά μια παρόρμηση, μια
ανάγκη επιφανειακή που καλύπτεται
γρήγορα, άλλοτε όμως έχει βαθύτε-
ρες ρίζες και υποδεικνύει ύπαρξη
«κενού» μέσα σε μια σχέση. Όπως
και να έχει το θέμα, αν απιστήσεις,
τον εαυτό σου κοροϊδεύεις ουσια-
«Τα όνειρα σου δίνουν λόγο να
ζεις και σε βοηθάνε να αντέξεις
στις δύσκολες στιγμές»

στικά. Εκτός αν ο λόγος της απιστίας
είναι η Liv Tyler!

«Π»: Ήρθατε από τη Χίο στην
Αθήνα. Πώς ήταν η προσαρμογή
σας; Σκέφτεστε την επιστροφή στο
νησί;
Μ.Κ.: Προσαρμόστηκα αρκετά εύ-
κολα μπορώ να πω. Η Αθήνα είναι
μια πόλη που καλύπτει αρκετές από
τις ανάγκες μου. Βεβαία έχει 429.827
αρνητικά αλλά προς το παρόν είμαι
ευχαριστημένος. Στη Χίο μεγάλωσα
και την επισκέπτομαι 2-3 φορές τον
χρόνο, όμως αυτήν την χρονική
στιγμή δεν σκέπτομαι να γυρίσω. Αρ-
γότερα, ποιός ξέρει...;
«Π»: Ποιούς διάσημους ηθοποι-
ούς θαυμάζετε;
Μ.Κ.: Τον Ταμτάκο!
«Π»: Βιάζεστε ή μετράτε τα βή-
ματά σας;
Μ.Κ.: Συνήθως προσπαθώ να μην
βιάζομαι και να μην λειτουργώ τε-
λείως αυθόρμητα. Σκύβω το κεφάλι
και αναλύω καταστάσεις και γεγο-
νότα. Όταν όμως το σηκώσω, βρί-
σκομαι αρκετά βήματα μπροστά.
Τώρα αν είναι προς τη σωστή κα-
τεύθυνση, δεν ξέρω.
«Π»: Ποιό θεατρικό έργο είναι
πρόσκληση για εσάς;
Μ.Κ.: Δεν μπορώ να πω ότι έχω
κάποιο συγκεκριμένο. Πάντως αυτά
που με εξιτάρουν περισσότερο είναι
εκείνα τα οποιία με βάζουν σε μια
νέα ατμόσφαιρα προκαλώντας μου
μια καινούρια αίσθηση και ξεφεύ-
γουν από ρεαλιστικές καταστάσεις.
Π.χ. έργα που εκτυλίσσονται σε μια
φανταστική ή άλλη εποχή, με διαφο-
ρετικούς τρόπους συμπεριφοράς ή
αυτά που απαιτούν περισσότερο

«Π»: Σε ποιόν θέλετε να πείτε ευ-
χαριστώ;
Μ.Κ.: Το ότι αυτή τη στιγμή
μπορώ και γεύομαι τη μαγεία που λέ-
γεται θέατρο, το οφείλω σε κάποιους
ανθρώπους και τους ευχαριστώ
θερμά για τη βοήθεια τους. Την οι-
κογένεια και τους φίλους μου που
πάντα με στήριζαν και συνεχίζουν να
με στηρίζουν. Τον Βασίλη Σαμαρι-
τάκη και τη θεατρική ομάδα «Πενίας
Τέχνες», στην οποία βρίσκομαι τα
δυο τελευταία χρόνια και περνώ
όμορφες στιγμές. Και πάνω από όλα
- τον άνθρωπο που είναι ο λόγος για
τον οποίο ασχολούμαι με το θέατρο
και ξέρω αυτά τα λίγα πράγματα
γύρω του - τον κ. Γιώργο Γαλάντη,
εξαιρετικό ηθοποιό και σκηνοθέτη, ο
οποίος είναι καλλιτεχνικός διευθυν-
τής του θεατρικού εργαστηρίου του
δήμου Καλλιθέας. Μπορεί να έχει πε-
νιχρά μέσα, αλλά με υπέρμετρη φαν-
τασία και ζήλο υπηρετεί επάξια την
τέχνη! Α, και τον Ταμτάκο



Παρασκευή 3 Μαΐου 2013

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ (1945-2013)


ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ (1945-2013)








 

«Έφυγε» ο Λευτέρης Βογιατζής


Φτωχότερο είναι το ελληνικό θέατρο και η τέχνη γενικότερα, μετά το θάνατο του θεατρικού σκηνοθέτη και ηθοποιού, ο οποίος έπασχε από καρκίνο τα τελευταία χρόνια.

Από τη Χριστίνα Λιάπη

Δραστήριος και αφοσιωμένος στην τέχνη του, γνωστός για την πειθαρχία και τις κοπιαστικές πρόβες που αφιέρωνε στην κάθε παράσταση, ο Λευτέρης Βογιατζής ήταν μια θρυλική φιγούρα για το ελληνικό θέατρο, τους εργαζόμενους σε αυτό και το κοινό που υποστήριζε τις δουλειές του. Οι παραστάσεις του, εκλεκτικές και δουλεμένες στην εντέλεια, θεωρούνταν γεγονός για τους θεατρόφιλους, δουλειές που δεν νοούνταν να χάσεις - αυτό βέβαια δεν ήταν πάντα εύκολο, αφού τα εισιτήρια για αυτές εξαφανίζονταν αμέσως. Αν και ήταν ο πρώτος που απέρριπτε τον όρο «μέθοδος Βογιατζή», η ξεχωριστή προσέγγιση και αποδόμηση του έργου στις πρόβες ήταν σίγουρα μοναδική, ένα αναπόσπαστο κομμάτι της νοοτροπίας του για την τέχνη και τη δημιουργία.
Ο Λευτέρης Βογιατζής γεννήθηκε στην Αθήνα το 1945. Ντροπαλό και συνεσταλμένο παιδί, όπως παραδεχόταν και ο ίδιος, σπούδασε αγγλική φιλολογία στην Αθήνα και άργησε να κάνει όνειρα καλλιτεχνικά. Αφού παρακολούθησε για δύο χρόνια το Ράινχαρτ Σεμινάρ στη Βιέννη, φοίτησε στη δραματική σχολή Κ. Μιχαηλίδη.
Στο θέατρο εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1973, στο ρόλο της Γιαγιάς, στον «Κυριακάτικο Περίπατο», σε σκηνοθεσία Γ. Μιχαηλίδη, ενώ στη συνέχεια συνεργάστηκε και με την Έλλη Λαμπέτη στα «Παιδιά Ενός Κατώτερου Θεού» και ακολούθησαν η συνεργασία με το Ελεύθερο Θέατρο με διάφορους νέους ηθοποιούς, το οποίο φιλοδοξούσε να ανανεώσει κατά κάποιον τρόπο το είδος της επιθεώρησης.
Η ιστορία των χρόνων μου - Λευτέρης Βογιατζής 1982
Το 1981 ιδρύει την εταιρεία θεάτρου «Η Σκηνή», σε συνεργασία με έξι ηθοποιούς, ενώ το 1988 ακολουθεί η ίδρυση της «Νέας Σκηνής», η οποία παρουσίασε κλασικά, σύγχρονα και νεοελληνικά έργα. Εκεί δουλεύει για πρώτη φορά ως σκηνοθέτης – από εκείνη τη στιγμή η πρωταρχική ιδιότητά του ως ηθοποιού δίνει τη θέση της σε αυτή του σκηνοθέτη.
Από το 1982 ώς το 1987 που λειτούργησε η «Σκηνή», ο Λ.Β. σκηνοθέτησε και έπαιξε στα έργα: «Η Σπασμένη Στάμνα», του Χ. Φον Κλάιστ, «Οι Αγροίκοι», του Κάρλο Γκολντόνι, «Συμφορά από το Πολύ Μυαλό» του Α. Γκριμπογιέντοφ, «Σε Φιλώ στη Μούρη..», για το οποίο τιμήθηκε με το βραβείο σκηνοθεσίας Κάρολου Κουν για την περίοδο 1986-87, ενώ έπαιξε και πολλούς ρόλους κλασικού κυρίως ρεπερτορίου σε έργα συγγραφέων όπως ο Αριστοφάνης, ο Ευρυπίδης και ο Μολιέρος (με προεξάρχουσα την παράσταση του «Μισανθρώπου»).
Παράλληλα εγκαινιάζει το Εργαστήρι Αρχαίου Δράματος το 1989, με τους μαθητές του οποίου ανεβάζει την αναγεννησιακή κρητική κωμωδία «Κατσούρμπος», ενώ τρία χρόνια αργότερα σκηνοθετεί την πρώτη του παράσταση αρχαίου δράματος με την παράσταση της «Αντιγόνης» του Σοφοκλή.
Από τη Σάρα Κέιν στη Λούλα Αναγνωστάκη
Σταθμοί στην καριέρα του ήταν έργα όπως ο «Θείος Βάνιας» του Άντον Τσέχωφ (1989), το «Με δύναμη από την Κηφισιά» (1995), η «Ελένη» του Ευρυπίδη σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά (1996), καθώς και η ιδιαίτερα επιτυχημένη παράσταση «Καθαροί πια» της Σάρα Κέιν το 2001 - η πρώτη φορά που έργο της συγγραφέως παρουσιάστηκε στην Ελλάδα. Το 2006 έκλεισε το Φεστιβάλ Επιδαύρου με τη νέα του παράσταση της «Αντιγόνης» του Σοφοκλή, ενώ το καλοκαίρι του 2007 η παράσταση άνοιξε, αυτή τη φορά, το ίδιο Φεστιβάλ. Η τελευταία του παράσταση ήταν ο «Αμφιτρύωνας» του Μολιέρου το καλοκαίρι του 2012.
«Τα Οπωροφόρα της Αθήνας»
Στον κινηματογράφο είχε εμφανιστεί σε αρκετές ταινίες Ελλήνων σκηνοθετών όπως η «Ανατολική Περιφέρεια» του Βασίλη Βαφέα, το «Ακροπόλ» του Παντελή Βούλγαρη και η «Περιπλάνηση» του Χριστόφορου Χριστοφή. Ιδιαίτερα στενή ήταν η σχέση του με τον Νίκο Παναγιωτόπουλο, αφού είχε εμφανιστεί ως ηθοποιός στις ταινίες του τελευταίου: «Μελόδραμα?», «Βαριετέ», «Ονειρεύομαι τους Φίλους Μου», «Beautiful People», «Αθήνα - Κωνσταντινούπολη» και, η πιο πρόσφατη από όλες, «Τα Οπωροφόρα της Αθήνας». Η τελευταία παρουσία του στο σινεμά ήταν στο ντοκιμαντέρ του Γιώργου Σκεύα, «Γυμνά Χέρια», για το Δημήτρη Μητρόπουλο (στην ταινία ο Λευτέρης Βογιατζής ερμήνευσε επιστολές τού μεγάλου μουσικού, δημιουργώντας έτσι μια εικόνα για την προσωπικότητά του), ενώ θα τον δούμε και στην επερχόμενη ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου, «Λιμουζίνα».
«Γυμνά Χέρια»
(πηγη:ΣΙΝΕΜΑ)